نيمه شعبان كه از راه مي رسد و كوچه ها و خيابانهاي شهرآزين بسته شده و چراغاني مي شود، دل را ناخودآگاه بيشتر از هر زمان ديگري به ياد آن غائب هميشه ناظر مي اندازد،هماني كه شرق و غرب عالم درتحت سلطنت اوست وكارها به اذن حضرت رب –جلت عزمته-،با دست باكفايتش به انجام و قرارمي رسد.
او هست وما همچنان غرق درخويش زندگي روزمره خود را بي ياد او مي گذرانيم و غافل از كسب معرفتش براي تقرب به ذات احديت.
در زيارت جامعه كبيره مي خوانيم: « مَن ارادَالله بَداَبِكُم وَ مَنْ وَحّده قِبل عَنكُم»
"آن كه خدا را بخواهد، بايد از شما شروع كند و آن كه بخواهد به وحدانيت خداي متعال دست يابد، بايد از قِبل شما دست يابد".
ولي ما همچنان دل در گرو دنيا، مسيرغفلت را طي مي كنيم و بي يادي از آن يار سفر كرده، عزمي برآمدنش جزم نمي كنيم.در حالي كه مسير توحيد با نور چراغ ولايت اوست كه بر ما روشن مي شود،و اين غفلت از او ناشي از بي رغبتي ما به حركت الي الله است.
اما شعبان المعظم ماهي است كه درهاي آسمان بر بندگان گشوده و بر طالبان مسيرعشق ، ترنم باران رحمت و محبت الهي درحال بارش است.چه حسرتي دارد ازدست دادن ايام آن.بايد جنبيد قبل از اينكه دير شود.
درشرافت شب و روز نيمه شعبان همين بس كه در روايات فرموده اند:" خداوند اين شب را براي امت قرار داده است، چنانچه شب قدر را براي رسول خدا(ص) مقرر فرموده است".
بايد كمي به خود بيانديشيم و با تنبه از اينكه دستانمان خالي و كوله بار گناهمان سنگين، راهي براي رضايت خاطر مولا و صاحب خود مهدي ارواحنافداه پيدا كنيم كه رضايت او رضايت خداوند سبحان است، وچه زماني بهتر از شعبان و نيمه ماه آن؟!
بگوئيم: «اللّهُمّ اِنْ لَمْ تَكُن غَفَرْتُ لَنا في ما مَضي مِن شَعبان،فََاغْفِر لَنا في ما بَقي مِنْه»
"خداوندا اگردر اين مدت كه از شعبان گذشته،ما را نبخشيده اي،در مدتي كه از آن مانده ما را بيامرز".
« واسْتَمِعْ يَومَ يُنادِي المُنادِي مِنْ مَكانٍ قَريبْ، يومَ يَسْتَمِعُونَ الصَّيْحَةَ بِالحَقِّ ذلِكَ يَومُ الْخُروجِ»
خداوند توفيق درك ايام شعبانيه و نيمه مبارك آن را برما عنايت فرمايد تا انشاءالله با انجام عبادت وبندگي خالصانه به درگاهش و با كسب معرفت و محبت حضرت ولي عصرارواحنافداه، راهي براي سلوك به حضرتش برعاشقان حاصل آيد.
در ره منزل ليلي كه خطرهاست درآن شرط اول قدم آنست كه مجـنون باشي
نقطه عشق نمودم به تو هان سهل مكن ورنه تا بنگري از دايره بيرون باشي
كاروان رفت وتودرخواب وبيايان درپيش كي روي ره ز كه پرسي چون باشي؟!
