محرم آمد؛ و اين صداي جرس كاروان كربلا است كه به گوش مي رسد وسرسلسله عاشقان جهان آنرا رهبري مي كند.حسين عليه السلام آمده تا از فناي بالله به فناي در فنا برسد و نهايت عشق خود به ذات اقدس اله جلّ جلاله را با قرباني همه هستي خود به نمايش گذارد.
صحنه عاشورا را اگر از منظرخلق و عالم كثرت نگاه كنيم، به واسطه وجود مصيبتي كه "ما اعظمها 
واعظم رزيتها في الاسلام و في جميع السموات و الارض" است، سراسرغم و اندوهي است كه دل را در مظلوميت حضرت سيدالشهداء عليه السلام و يارانش به درد مي آورد.
اما در عالم وحدت و از نگاه الهي، عاشورا صحنه ايست بي بديل از عشق بازي تمام عيار بنده با خالق، و حسين ارواحنافداه بازيگردان بزرگ اين صحنه است. حسين(ع)عاشق خداست و جز او كسي را نمي بيند.حسين(ع) فناي بعد از فناي در ذات اقدس الهي است و كربلا سرزمين اتصال تامّ و كامل او به معبودش؛ و عاشورا تابلويي فوق زيبا در تاريخ زندگي بشرخاك نشين است، آنچنانكه عاشق حسين(ع)، حضرت زينب كبري سلام الله عليها فرمودند: "ما رايت الا جميلا".
حال اين كاروان عشّاق است كه در مسير تاريخ از سال شصت و يك هجري تا به حال در حركت است وهركه را سوداي عشق الهي است را به خود جذب كرده و رهنمون مي سازد. كاروان حسين(ع)، اكسيري است كه دلهاي زنگار گرفته و گرفتار درهزارتوي زندگي مادي را جلايي تازه بخشيده و كشتي نجاتي است كه گرفتاران در طوفان سرگشتگي و حيراني را دستگيري كرده و به سمت معبود يكتا وتوحيد هدايت مي كند. حسين عليه السلام كوتاهترين راه رسيدن به "الله"جلة عظمة است.
تا كه را سوداي سفر در اين راه باشد...
دوباره باز دلم شده اسیرو مبتلای تو...حسین جان... مگر محرم آمده؟!