ابن ابى الحدید گوید عبادت على علیه السلام بیشتر از عبادت همه كس بود زیرا او اغلب روزها روزه دار بود و تمام شبها مشغول نماز حتى هنگام جنگ نیز نمازش ترك نمیشد، او عالمى بود با عمل كه نوافل و ادعیه و تهجد را به مردم آموخت.

على علیه السلام موقع نماز در برابر مبدأء وجود با دل پاك و توجه تام می ایستاد و به راز و نیاز مشغول میشد عبادت و پرستش او مانند اشخاص دیگر نبود زیرا هر كسى بنا به هدف خاصى كه دارد خدا را عبادت میكند چنانكه خود آن حضرت فرماید:

"ان قوما عبدوا الله رغبة فتلك عبادة التجار، و ان قوما عبدوا الله رهبة فتلك عبادة العبید، و ان قوما عبدوا الله شكرا فتلك عبادة الاحرار.

گروهى از مردم خدا را از روى میل و رغبت(به امید نعمت هاى بهشت) بندگى كردند پس این نوع عبادت عبادت تاجران است، عده اى هم از ترس (آتش دوزخ) خدا را عبادت كردند این هم عبادت بندگان است و گروهى دیگر خدا را براى سپاسگزارى عبادت كردند و این عبادت آزادگان است"

و خود آن حضرت به پیشگاه خداى تعالى عرض می كند:

"الهى ما عبدتك طمعا للجنة و لا خوفا من النار بل وجدتك مستحقا للعبادة.

خدایا من ترا به طمع بهشت و یا از ترس جهنم عبادت نمی كنم بلكه ترا مستحق ‏و سزاوار پرستش یافتم."

شب بیست و یکم ماه رمضان؛ شب قدر و شب شهادت مولای متقیان علی علیه السلام فرصت مناسبی است تا با تمسك به ولايت علي(ع)، توفيق كسب معرفت الهی و نورتوحيد را از يگانه حضرت حق-جل جلاله- مسئلت كنيم.